سرود مینیماژ

آین رَند با نام کامل آلیسا زینوفیِونا روزنبام رمان‌نویس، فیلسوف، نمایشنامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس روسی‌آمریکایی بود. رمان‌های پرفروش آین رند همچون سرچشمه، سرود و اطلس شورید و نقش او در ایجاد و پیشبرد نظام فلسفی که خود آن را «عینیت‌گرایی» (آبژکتویسم) نام داده بود بیشترین نقش را در شناساندن وی داشته‌اند.

رند که انقلاب روسیه، وحشت حاکم بر جامعه‌ی کمونیست، سلب حقوق فردی انسان‌ها، بهره‌کشی از کارگران، سرکوب اندیشه و آزادی عمل و شکنجه‌ی مخالفان را به چشم دیده بود، ارکان فلسفه‌ی خویش و درون‌مایه‌ی رمان‌هایش را بر ستایش عقل، اراده و فردگرایی گذاشت.

درواقع رند از خودپرستی عقلایی و اخلاقی دفاع می‌کرد، و ایثار را رد می‌کرد. در سیاست، او شروع زور را غیراخلاقی می‌دانست و رد می‌کرد و با جمع‌گرایی و دولت‌گرایی و نیز با آنارشیسم مخالف بود، در عوض از سرمایه‌داری لسه فر که آن را نظامی مبتنی بر به رسمیت شناختن حقوق فردی تعریف می‌کرد حمایت می‌کرد. در هنر، رند مروج واقع‌گرایی رمانتیک بود. او منتقد سفت و سخت بیشتر فیلسوفان و سنت‌های فلسفی که می‌شناخت بود. به جز ارسطو و برخی ارسطوگرایان و لیبرال‌های کلاسیک.

 برش‌هایی از کتاب:

• افسانه‌هایی از نبرد بزرگ به گوشمان رسیده، نبردی که عده‌ی زیادی از یک‌سو با عده‌ی اندکی در سوی دیگر جنگیدند. آن عده‌ی اندک پلیدان بودند که شکست خوردند. آن‌گاه آتش‌های عظیمی سراسر زمین را دربرگرفت و پلیدان و هر آنچه ساخته‌ی آن‌ها بود در آن سوخت. و آن آتشی که سرآغاز نوزایی بزرگ بود، آتشِ دست‌نوشته‌ها بود که تمام متون پلیدان را به خاکستر بدل کرد و به همراهش تمام گفته‌هایشان دود شد و به هوا رفت. کوه عظیم شعله‌ها سه ماه تمام در میادین شهرها برپا بود و آن‌گاه بود که نوزاییِ بزرگ پدید آمد.گفته‌های پلیدان… گفته‌های دورانِ مگو… این گفته‌ها که از دستشان داده‌ایم، چه هستند؟
• در ابتدا انسان در بند و برده‌ی خدایان بود. ولی زنجیرهایشان را پاره کرد. سپس به بندگی شاهان درآمد. ولی زنجیرهایشان را پاره کرد. بنده‌ی اصل‌ونسب، رنگ پوست و نژادش شد. ولی زنجیر آن‌ها را نیز از هم درید. به برادرانش اعلام کرد انسان حقوقی دارد که نه خدایان، نه شاهان و نه دیگر انسان‌ها، هرچقدر هم پرتعداد، نمی‌توانند آن را از او بستانند، زیرا این حق انسان است و بالاتر از آن حقی بر زمین نیست. او بر آستان آزادی ایستاد، آزادی‌ای که پیش از او قرن‌ها برایش خون ریخته شده بود.
  اما پس از آن همه‌ی دستاوردهایش را به باد داد و حتی از دوران بدویت وحشی‌اش هم پایین‌تر رفت.
  چه چیزی موجب این اتفاق شد؟ چه فاجعه‌ای عقل و شعور انسان را از او گرفت؟ چه تازیانه‌ای انسان را با شرم و سرافکندگی به زانو درآورد؟ پرستش واژه‌ی «ما».