مثل حالای ما مینیماژ

مثل حالای ما

اثر می سارتون 

ترجمه‌ی نیلوفر داد

«مثل حالای ما» روایتی جذاب و پرکشش از برهه‌ای از زندگی ماست که یحتمل فرا می‌رسد و داستانی است درباره‌ی قدرت و انسانیت و درنهایت مجبورمان می‌کند در مقام قضاوت بنشینیم…

درباره‌ی داستان:

در سرآغاز روایت «مثل حالای ما» ضربه‌ای ناگهانی به مخاطب وارد می‌آید؛ ضربه‌ای درباره‌ی ناتوانی پیری و خشمی که می‌تواند به‌همراه داشته باشد. این کتاب قصه‌ی کارولین اسپنسر؛ معلمی بازنشسته را روایت می‌کند؛ معلمی از نظر ذهنی قوی و جسماً ضعیف که تنها خویشاوندش او را به یک خانه‌ی سالمندان منتقل کرده است. او که در معرض تحقیرهایی ظریف و ظلم‌هایی ناپیدا قرار می‌گیرد، برای مدت کوتاهی عاشق زنی مهربان می‌شود و با تمام وجود علیه به محاق رفتن می‌جنگد.

بسیاری از داستان‌های ادبی و واقع‌گرایانه مضامین یکسانی هستند؛ مشکلات خانوادگی، مصائب نسل‌ها و … اما می سارتون کار کاملاً متفاوتی انجام می‌دهد: داستانی ساده از دیدگاه زنی مسن در خانه‌ی سالمندان؛ روایتی که به‌خاطر قدرت درونی قهرمان داستان و سرعت اتفاق‌ها در خانه‌ی سالمندان، دچار یکنواختی و ملال نمی‌شود و مخاطب را هم افسرده نمی‌کند.. درواقع «مثل حالای ما» نوعی مراقبه در مورد پیری و قدرت و تصمیم است.

نکته‌ی دیگری که این اثر را برای مخاطبان در سنین مختلف جذاب می‌کند این است که این فرض را می‌توان در هر موقعیتی به کار برد که فردی با ذهن روشن و کنجکاو و شخصیتی قوی بیش از هر فرد دیگری مورد ظلم نیروهای وحشی و کریه قدرت‌ها قرار می‌گیرد. درواقع روایت هم سریع و هم دقیق بیان می‌شود، و گاهی اوقات فراموش می‌کنید که در حال خواندن یک رمان هستید و احساس می‌کنید که روایت منحصربه‌فردی از نبرد یک زن علیه نگهبانانش به شما ارائه می‌شود و تصمیم می‌گیرید بلادرنگ به یاری زن بشتابید که ناگهان به یاد می‌آورید دارید رمان می‌خوانید!

نیلوفر داد مترجم «مثل حالای ما» درباره‌ی این اثر نوشته است:

زندگی، کار سختی است؛ به‌خصوص در دوران پیری که حس سرباربودن و ترسِ ازدست‌رفتن خاطرات هم به آدم دست می‌دهد. کارو اسپنسر ، راوی هفتادوشش‌ساله‌ی این رمان لطیف، همسر و فرزندی ندارد و اقوامش او را بعد از یک حمله‌ی قلبی به خانه‌ی سالمندان می‌برند. کارو اسپنسر آنجا تلاش می‌کند تا در محیطی که چیزی جز یأس و ناامیدی ندارد، هوشیاری‌اش را حفظ کند، فعال بماند و تسلیم شرایط نشود. او در خانه‌ی سالمندان شروع می‌کند به نوشتن خاطرات و وقایع روزانه‌اش و آنچه می‌خوانیم اتفاقاتی است که بر او گذشته و می‌گذرد: یعنی خود زندگی.

«مثل حالای ما» ابتدا در سال ۱۹۷۳، توسط انتشارات Avon Books منتشر شد و بعدها در سال ۱۹۹۲ توسط انتشارات W.W Norton & Company به چاپ رسید. این کتاب را یکی از بهترین کتاب‌های سارتون دانسته‌اند و نقدهای مثبتی از Boston Globe و New York Times Book Review گرفته است.

درباره‌ی نویسنده:

خانم الینور ماری سارتون ، با نام مستعار مِی سارتون  (۱۹۱۲ – ۱۹۹۵)، شاعر، رمان‌نویس و زندگی‌نامه‌نویس آمریکاییِ بلژیکی‌تبار و یکی از چهره‌های مهمِ ادبی این کشور است. او آثاری در حوزه‌های داستان، ناداستان، شعر و ادبیات کودکان دارد؛ اما بیشتر به‌خاطر خاطره‌نویسی‌های داستانی یا memoir هایش معروف است. موضوع اصلی خاطره‌نویسی‌ها و برخی از داستان‌هایش پابه‌سن‌گذاشتن، تنهایی، انزوا، احساس سرگشتگی، عشق و شکست و پیروزی است. جایزه‌ی Sarton Memoir Award نیز به‌افتخار او نام‌گذاری شده است: به‌خاطر فعالیت‌هایش در زمینه‌ی ادبیات زنان. این جایزه به زنانی که ماجراهای زندگی‌شان را با نوشتن داستان، بیوگرافی یا زندگی‌نامه با مخاطب در میان می‌گذارند، تعلق می‌گیرد.