نافرمانی بدنی

دنیای آدمی بودم اما
به چشم هیچ راننده ای نیامده بودم
بدون شما
از کنار خیابان ناپدید می شوم بانو
آمده بودم دارو برای خانه بگیرم
از شهر شما بدور
خانه ام سرطان پنجره دارد
دکتر برده ام بالای سرش
زیارت ناحیه خوانده ام
پشت درب های بسته ی ناحیه ی هشت
خانه ام دارد از دست می رود بانو
باید خودم را برسانم
برسانم پشت دیوارهای دبستان پسرانه ی توحید
آن وقت به یاد خواهم آورد
کودکانی که دریا را دیده بودند آب را بزرگ تر می نوشتند

#برشی از مجموعه شعر نافرمانی بدنی
#اثر علیرضا آدینه